شبي با بيد مي رقصم ، شبي با باد مي جنگمکه من چون غنچه هاي صبحدم بسيار دلتنگممرا چون آينه هرکس به کيش خويش پنداردو الّا من چو مِي با مست و با هشيار يکرنگمشبي در گوشه ي محراب قدري «ربّنا» خواندمهمان يک بار تارِ موي يار افتاد در چنگم اگر دنيا مرا چندي برقصاند ملالي نيستکه من گريانده ام يک عمر دنيا را به آهنگمبه خاطر بسپريدم دشمان ! چون «نام من عشق است»فراموش ام کنيد اي دوستان ! من مايه ي ننگممرا چشمان دلسنگي به خاک تيره بنشانيدهمين يک جمله را با سرمه بنويسيد بر سنگم(عليرضا بـــــــــــــــــــــــديع)

گرم باز آمدي محبوب سيم اندام سنگين دل
گل از خارم برآوردي و خار از پا و پا از گل

ايا باد سحرگاهي گر اين شب روز ميخواهي
از آن خورشيد خرگاهي برافکن دامن محمل

ملامتگوي عاشق را چه گويد مردم دانا
که حال غرقه در دريا نداند خفته بر ساحل
(سعدي)